Kot sfinks (Sphynx)

Autor: Karolina Talar Dodano: 2014-10-31 05:13:56 Zdjęcia zamieszczone w artykule należą do: Aleksandra Szepczyńska. Osoba ta wyraziła zgodę na ich publikację w tym artykule. Używanie ich bez uzyskania wcześniejszej zgody jest zabronione! Zobacz treść artykułu

Historia

Rasa nie jest naturalna i powstała całkowicie przypadkowo.
Chociaż nagie koty opisane były już w historii szczególnie w Meksyku. W starożytnej cywilizacji Azteków w Ameryce Środkowej hodowano bezwłose koty podobno setki lat temu. Ponoć ostatnia para meksykańskich bezwłosych żyła Nowym Meksyku w 1903 r. Bezwłose koty również zostały odnotowane w Ameryce Łacińskiej w 1830 r. Istnieją również doniesienia o tej mutacji we Francji, Austrii , Czechach , Anglii, Australii, USA, Maroka , Rosji i na Hawajach.
Pierwszy kociak dzisiejszej rasy narodził się w miocie zwykłych kotów krótkowłosych w 1966 r. w Toronto i nazwano go Prune (suszona śliwka). Bezwłose kocięta były nazywane Kanadyjskie Nagie Koty lub  Sphynx Cats ( były podobne do starożytnych egipskich rzeźb kotów).  
Ridyadh Bawa wraz z matką, przez długi czas byli hodował koty Syjamskich. Oni też nabyli Prune bezwłosego kociaka i rozpoczęli opracowywanie rasy kotów, które zostały ostatecznie nazwane Sfinks . Bezwłose koty, które zlokalizowano w Ameryce Północnej i Kanadzie w 70 – tych latach posłużyły do stworzenia fundamentu dzisiejszego Sfinksa i można im zawdzięczać trwałą podstawę genetyczną. Pierwsi hodowcy mieli dość mgliste pomysły dotyczące genetyki Sfinksa i mierzyli się z wieloma problemami. Pula genetyczna była bardzo ograniczona a wiele kociąt umierało. Był też problem z samicami cierpiącymi na drgawki  (skłonności do patologicznych skurczów mięśni). Kociaki rodziły się w różnym stopniu owłosione nie zawsze jednakowe. W Holandii rozpoczęto pierwsze programy hodowlane nowej rasy ale nadal wspierano się kotami z Kanady i rasą Devon Rex, która jak zauważono nie wpływała pozytywnie na kocięta, rodziły się często z wadami i problemami zdrowotnymi. Przez wiele lat hodowcy europejscy jak i północnoamerykańscy prowadzili selektywną hodowlę Sfinksów tak, iż po wielu latach powstała rasa, jaką znamy dziś.
Pierwszy Sfinks zarejestrowany przez amerykańskie The Cat Fanciers’ Association (CFA) był w lutym 1998 r. 

Budowa

  • wygląda na bezwłosego, lecz nie do końca 
  • w dotyku jest delikatny jak welur
  • Charakterystyka
  • dopuszczalne jest bardzo krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie (u samców na jądrach)
  • ciało – średnich rozmiarów, dość wydłużone
  • klatka piersiowa- szeroka i dobrze wykształcona 
  • brzuch- silnie uwydatniony
  • dobrze umięśnione
  • mają mocną budowę kości
  • głowa – smukła, dłuższa niż szersza, średniej wielkości o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami
  • kości policzkowe- mocno zarysowane
  • oczy – duże i szeroko rozwarte, są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie, powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe
  • uszy – duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte, osadzone nie za wysoko i nie za nisko, w miarę możliwości nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej
  • nos – średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady
  • kończyny – długie, mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich
  • łapy – owalne z długimi i wysmukłymi palcami, 
  • opuszki łap-sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras
  • ogon – długi 
  • skóra – w dotyku ciepła,elastyczna, w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana
  • brak wąsów (lub wąsy szczątkowe) 
  • grzbiet- prosty
  • biodra- szerokie

Charakter

  • bardzo przyjacielskie
  • przymilne
  • nie przepadają za braniem na ręce
  • w nocy na ogół śpią z właścicielem
  • łagodne
  • spokojne
  • dość ciche mimo swojej gadatliwości
  • dużo mruczą
  • chętnie wylegują się na kolanach właściciela
  • dobrze znoszą podróże
  • lubią towarzystwo
  • nie znoszą samotności

Opieka

  • sebum gromadzące się na ciele sprawia, iż konieczne są częste kąpiele
  • ze względu na brak włosów trzeba ograniczyć ekspozycję na światło słoneczne oraz stosować kremy z filtrem
  • bezwłose ciało szybko marznie- należy zapewniać ciepło (także ubranka)
  • ich uszy produkują więcej woskowiny niż uszy innych kotów- wymagają częstszego czyszczenia
  • mają tendencje do gromadzenia się zanieczyszczeń w fałdach skóry- wymagają gruntownych zabiegów pielęgnacyjnych
  • zużywają wiele energii na utrzymanie odpowiedniej temperatury- dlatego należy podawać im bardzo kaloryczne posiłki

Zdrowie

  • są podatne na alergię skórną
  • zdarza się zapalenie ucha
  • często się przeziębiają
  • mają tendencje do oparzeń słonecznych

Najnowsze aktualności

Podcinanie pazurów u kota

Autor: Ada Jewdokia

Jednym z podstawowych zabiegów kosmetycznych, który jest wskazany w opiece nad kotami, jest  podcinanie pazurów. Kwestia ta sama w sobie jest przez wiele osób uważa…

Czytaj dalej

"KEDI" najchętniej oglądanym filmem dokumentalnym w 2017 roku

Autor: Stanisław Szewczyk

"KEDI" – fenomenalny dokument o stambulskich kotach najchętniej oglądanym filmem dokumentalnym w 2017 roku …

Czytaj dalej

"Kedi - Sekretne życie kotów" czyli kocie życie od podszewki

Autor: Joanna Burakowska

Jakiś czas temu otrzymałam zaproszenie na przedpremierowy pokaz filmu pt.: „ Kedi- sekretne życie kotów”. Muszę przyznać, że widziałam już kilka filmów o kotach w swoim ży…

Czytaj dalej

Żywienie kociąt

Autor: Ada Jewdokia

Osierocone lub porzucone kocięta do 10 tygodnia życia mają minimalne szanse na przeżycie, jeżeli nie zostaną objęte odpowiednią opieką przez człowieka. Bardzo ważne przez pierwsze tygodnie …

Czytaj dalej